kariera.com.cy

Μαρία Ναλμπάντη Η ενοχή των εργαζόμενων γονέων αποτελεί μία από τις πιο συχνές αλλά λιγότερο συζητημένες εμπειρίες στον σύγχρονο εργασιακό χώρο. Εκφράζεται με φράσεις όπως «δεν είμαι αρκετά παρών στο σπίτι» ή «φεύγω νωρίς από τη δουλειά και νιώθω άσχημα». Συχνά βιώνεται ως προσωπική αποτυχία στη διαχείριση των ρόλων. Ωστόσο, η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι το φαινόμενο δεν είναι απλώς

Του Conor Sen Ποικίλουν αυτές τις μέρες τα δημοσιεύματα, οι αναρτήσεις και τα βίντεο που προειδοποιούν για στρατιές ρομπότ που ετοιμάζονται να κατακλύσουν τις θέσεις εργασίας στους κλάδους της τεχνολογίας, των χρηματοοικονομικών, του μάρκετινγκ και όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ραγδαία τον τρόπο με τον οποίο ζούμε και εργαζόμαστε. Εν μέσω όλων

Το να αποφασίσεις πότε πρέπει να φύγεις από μια δουλειά δεν είναι ποτέ εύκολο. Δεν υπάρχει μία “σωστή” στιγμή που ισχύει για όλους, αλλά υπάρχουν κάποια σημάδια που δείχνουν ότι ίσως έχει έρθει η ώρα να προχωρήσεις παρακάτω. Ένα από τα πιο βασικά είναι το πώς νιώθεις κάθε μέρα. Αν ξυπνάς συνεχώς με άγχος ή βαριά διάθεση και η δουλειά

Οι προσωπικές σχέσεις στον χώρο εργασίας είναι ένα θέμα που συχνά υποτιμάται, αλλά στην πράξη παίζει καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητά μας. Περνάμε μεγάλο μέρος της ημέρας μας στη δουλειά, οπότε είναι φυσικό οι σχέσεις με τους συναδέλφους να επηρεάζουν τόσο την απόδοσή μας όσο και τη διάθεσή μας. Καταρχάς, μια βασική αρχή είναι ο σεβασμός. Ανεξάρτητα από τη θέση ή

Υπάρχουν στιγμές που η δουλειά δεν είναι απλώς κουραστική — είναι από εκείνες τις περιόδους που νιώθεις πως σε «λιώνει». Όχι απαραίτητα επειδή κάτι πήγε στραβά, αλλά γιατί όλα μαζί, μικρά και μεγάλα, συσσωρεύονται και δημιουργούν ένα βάρος που δύσκολα αγνοείται. Συνήθως ξεκινά αθόρυβα. Λίγη παραπάνω πίεση, ένα deadline που πλησιάζει, μερικές εκκρεμότητες που μεταφέρονται από μέρα σε μέρα. Ξαφνικά,

Μετά τις μέρες του Πάσχα, που συνήθως κυλούν πιο αργά, με οικογενειακά τραπέζια, ξεκούραση και αποφόρτιση από την καθημερινότητα, η επιστροφή στην εργασία μοιάζει συχνά πιο δύσκολη απ’ όσο περιμέναμε. Το ξυπνητήρι ακούγεται πιο έντονα, οι υποχρεώσεις φαίνονται πιο απαιτητικές και η μετάβαση από τη χαλαρότητα στην παραγωγικότητα δεν γίνεται πάντα ομαλά. Ωστόσο, με μερικές απλές κινήσεις, αυτή η επιστροφή

Είναι μια ερώτηση που λίγο-πολύ όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή: τελικά, οι σπουδές οδηγούν σε δουλειά; Η απάντηση δεν είναι ούτε απόλυτα «ναι» ούτε ξεκάθαρα «όχι». Είναι, μάλλον, κάπου στη μέση – και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Για χρόνια, η κυρίαρχη αντίληψη ήταν απλή: σπουδάζεις, παίρνεις πτυχίο και βρίσκεις δουλειά στο αντικείμενό σου. Στην πράξη, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Η γενιά Ζ, δηλαδή όσοι γεννήθηκαν περίπου από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά, έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει δυναμικά το τοπίο της αγοράς εργασίας. Δεν πρόκειται απλώς για μια νέα «φουρνιά» εργαζομένων, αλλά για μια γενιά με διαφορετικές προτεραιότητες, αξίες και προσδοκίες από τους εργοδότες της. Πρώτα και κύρια, η γενιά Ζ δίνει μεγάλη σημασία στην ισορροπία

Η πρώτη μέρα σε μια νέα δουλειά είναι πάντα ένα μείγμα ενθουσιασμού και άγχους. Από τη μία, η προσμονή για το καινούργιο ξεκίνημα· από την άλλη, η αβεβαιότητα για το τι σε περιμένει. Είναι απολύτως φυσιολογικό να νιώθεις έτσι — στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι σε νοιάζει να κάνεις καλή εντύπωση και να προσαρμοστείς γρήγορα στο νέο σου περιβάλλον. Το πρωί

Η Δευτέρα έχει τη φήμη της πιο «βαριάς» ημέρας της εβδομάδας — και όχι άδικα. Μετά από ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο, η επιστροφή στη ρουτίνα της δουλειάς μοιάζει συχνά δύσκολη, σχεδόν… άβολη. Όμως το λεγόμενο «Monday blues» δεν είναι κάτι αναπόφευκτο. Με μερικές μικρές αλλαγές στη στάση και στις συνήθειές σου, μπορείς να μετατρέψεις τη Δευτέρα σε μια ημέρα επανεκκίνησης αντί