Το να διαλέξεις δουλειά σήμερα μοιάζει λίγο με το να παραγγείλεις φαγητό από εφαρμογή: έχει άπειρες επιλογές, μπερδεύεσαι, και στο τέλος φοβάσαι μήπως πήρες κάτι που δεν σου ταιριάζει. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή, αλλά σίγουρα υπάρχουν μερικές σκέψεις που μπορεί να βοηθήσουν – ή τουλάχιστον να μειώσουν το δράμα.
Πρώτα απ’ όλα, τι μου αρέσει να κάνω; Κλισέ αλλά απαραίτητο. Δεν χρειάζεται να λατρεύεις κάθε δευτερόλεπτο, αλλά καλό είναι η δουλειά σου να μην σου προκαλεί κρίση υπαρξιακή κάθε πρωί. Αν μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου να το κάνει αυτό για μια ολόκληρη εβδομάδα χωρίς να θέλεις να αλλάξεις ήπειρο, τότε είσαι σε καλό δρόμο.
Μετά, ποιοι είναι οι άνθρωποι; Η εργασία δεν είναι μόνο ο μισθός ή τα καθήκοντα – είναι και το ποιος κάθεται δίπλα σου, ποιος σου στέλνει email με «Καλημέρα» και ποιος σε ρωτάει αν θέλεις καφέ. Κι αν αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο με ομάδα παρά με reality show, τότε ίσως αξίζει.
Φυσικά, υπάρχει και το πρακτικό κομμάτι: μισθός, ωράριο, απόσταση, άδειες, ασφάλιση. Δεν ζούμε σε παραμύθι. Όσο κι αν αγαπάς κάτι, αν δεν μπορείς να πληρώσεις το ρεύμα ή τον καφέ της Δευτέρας, η αγάπη τελειώνει γρήγορα. Χρειάζεται ισορροπία: ούτε μόνο πάθος, ούτε μόνο ανάγκη.
Και μετά έρχεται η μεγάλη ερώτηση: «Με γεμίζει;» Δεν μιλάμε για φιλοσοφική ολοκλήρωση, αλλά για ένα μικρό αίσθημα ότι κάτι προσφέρεις, ότι εξελίσσεσαι, ότι δεν μένεις κολλημένος στο pause. Μπορεί να είναι η χαρά του να λύνεις προβλήματα, να βοηθάς άλλους, να δημιουργείς κάτι – οτιδήποτε σε κάνει να σκέφτεσαι «αυτό έχει νόημα».
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει τέλεια δουλειά. Υπάρχει όμως αυτή που σου ταιριάζει για τώρα, μέχρι να βρεις την επόμενη, ή μέχρι να αλλάξεις εσύ. Γι’ αυτό, όταν ψάχνω εργασία, δεν ψάχνω το ιδανικό για πάντα, αλλά το κατάλληλο για σήμερα – με λίγο μέλλον, λίγη ασφάλεια και λίγη χαρά.
Στο τέλος της ημέρας, επιλέγω δουλειά όπως διαλέγω παρέα: μπορεί να με κουράζει καμιά φορά, αλλά μου ταιριάζει, με κάνει να νιώθω ο εαυτός μου και –το σημαντικότερο– δεν μου κλέβει το χαμόγελο.