Υπάρχει μια στιγμή που το καταλαβαίνεις χωρίς να σου το πει κανείς. Δεν είναι απαραίτητα θεαματική, ούτε συνοδεύεται από δράματα και μεγάλες κουβέντες. Είναι εκείνη η ήσυχη, επίμονη σκέψη που σου χτυπάει την πόρτα κάθε πρωί: «Μάλλον ήρθε η ώρα να φύγω».
Η παραίτηση δεν είναι αποτυχία, όσο κι αν μας έχουν μάθει να τη φοβόμαστε. Δεν είναι φυγή, ούτε λιποταξία. Είναι, συχνά, μια πράξη ειλικρίνειας. Πρώτα απέναντι στον εαυτό σου και μετά απέναντι στους άλλους. Όταν κάτι δεν σου ταιριάζει πια, όταν σε βαραίνει περισσότερο απ’ όσο σε εξελίσσει, το να μένεις από συνήθεια ή φόβο δεν είναι αντοχή – είναι αναβολή ζωής.
Συνήθως τα σημάδια είναι ξεκάθαρα. Δεν ξυπνάς με ενθουσιασμό, αλλά με ένα βάρος στο στομάχι. Οι μέρες μοιάζουν ίδιες, όχι επειδή έχεις ρουτίνα, αλλά επειδή έχεις χάσει το ενδιαφέρον. Δεν θυμώνεις καν – κι αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό. Η αδιαφορία είναι πιο επικίνδυνη από τη γκρίνια. Σημαίνει ότι κάτι μέσα σου έχει ήδη αποσυνδεθεί.
Πολλοί μένουν γιατί «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή». Πότε είναι, όμως; Όταν έχεις εξαντληθεί τελείως; Όταν έχεις γίνει μια εκδοχή του εαυτού σου που δεν αναγνωρίζεις; Η τέλεια συγκυρία σπάνια εμφανίζεται. Αν περιμένεις να νιώσεις απόλυτη ασφάλεια για να φύγεις, μάλλον δεν θα φύγεις ποτέ.
Η παραίτηση δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησες αρκετά. Σημαίνει ότι δοκίμασες, έμαθες, είδες τα όριά σου και πήρες μια συνειδητή απόφαση. Κάποιες μάχες δεν αξίζει να τις κερδίσεις. Κάποιες διαδρομές δεν οδηγούν πια εκεί που θέλεις να πας. Και είναι απολύτως εντάξει να το παραδεχτείς.
Υπάρχει και το άλλο: μένοντας κάπου που δεν θέλεις, καταλαμβάνεις χώρο που ίσως ανήκει σε κάποιον άλλον. Κάποιον που έχει όρεξη, ιδέες, ενέργεια. Η αποχώρηση, όταν γίνεται την κατάλληλη στιγμή και με καθαρό τρόπο, μπορεί να είναι πιο τίμια από μια παρατεταμένη παρουσία χωρίς ψυχή.
Το να παραιτηθείς δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου. Είναι απλώς ένα κεφάλαιο που κλείνει. Και, τις περισσότερες φορές, είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να αρχίσει το επόμενο – λίγο πιο ελαφρύ, λίγο πιο αληθινό, λίγο πιο κοντά σε σένα.