Ο Ιανουάριος μπαίνει πάντα με φόρα. Και μαζί του έρχεται εκείνη η γνώριμη διάθεση για «νέα αρχή» που κάνει την εμφάνισή της σε κάθε εργασιακό περιβάλλον. Μετά τις γιορτές, τα inbox καθαρίζονται – ή τουλάχιστον έτσι λέμε –, τα ημερολόγια γεμίζουν με φιλόδοξα πλάνα και όλοι δηλώνουν έτοιμοι να πάρουν αποφάσεις που «φέτος θα εφαρμοστούν». Είναι ο μήνας που το γραφείο μυρίζει καφέ, προσδοκίες και λίγη αυταπάτη.
Οι εργασιακές αποφάσεις του νέου χρόνου έχουν πάντα κοινά χαρακτηριστικά. Περισσότερη οργάνωση, λιγότερο άγχος, καλύτερη επικοινωνία. Κάποιοι υπόσχονται ότι θα φεύγουν στην ώρα τους, άλλοι ότι θα λένε «όχι» όταν πρέπει και κάποιοι πιο τολμηροί ότι θα αλλάξουν ρόλο, τμήμα ή ακόμα και καριέρα. Όλοι, όμως, συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Το τι ακριβώς, παραμένει προς συζήτηση.
Στα πρώτα meetings της χρονιάς, οι αποφάσεις αυτές αποκτούν πιο επίσημο τόνο. Λέξεις όπως στόχοι, προτεραιότητες και στρατηγική κυριαρχούν, ενώ η αισιοδοξία περισσεύει. Ταυτόχρονα, οι πιο έμπειροι παρατηρούν σιωπηλά, γνωρίζοντας ότι η πραγματική δοκιμασία δεν είναι οι εξαγγελίες αλλά η αντοχή τους στον χρόνο – και στην καθημερινότητα.
Δεν λείπουν, βέβαια, και οι πιο προσωπικές αποφάσεις. Εκείνες που δεν γράφονται σε πρακτικά, αλλά συζητιούνται στους διαδρόμους ή σκέφτονται στο δρόμο για τη δουλειά. Να ζητήσω αύξηση; Να διεκδικήσω κάτι παραπάνω; Να επενδύσω σε νέες δεξιότητες ή να περιμένω «να δω πώς θα πάει»; Ο νέος χρόνος λειτουργεί σαν καθρέφτης που αναδεικνύει όσα όλο τον χρόνο αφήνονταν στην άκρη.
Κι ύστερα έρχεται η πραγματικότητα. Τα emails πληθαίνουν, οι προθεσμίες πιέζουν και οι αποφάσεις δοκιμάζονται στην πράξη. Κάποιες αντέχουν, άλλες προσαρμόζονται και μερικές χάνονται σιωπηλά κάπου ανάμεσα σε μια σύσκεψη και μια υπενθύμιση στο ημερολόγιο. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί οι εργασιακές αποφάσεις δεν είναι πάντα γραμμικές – είναι ζωντανές, όπως και οι άνθρωποι που τις παίρνουν.
Στο τέλος, ο νέος χρόνος στην εργασία δεν κρίνεται από το πόσες αποφάσεις πάρθηκαν, αλλά από το πόσες έγιναν λίγο πιο συνειδητές. Λίγο πιο κοντά σε αυτό που θέλει ο καθένας – και λίγο πιο μακριά από ό,τι απλώς «έτσι γινόταν πάντα». Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε ως απόφαση για φέτος, είναι να ακούμε περισσότερο τι μας ταιριάζει. Τα υπόλοιπα, συνήθως, βρίσκουν τον δρόμο τους.